ajax loader

Op zaterdagmiddag 7 september tref ik Visafslag-suppoost Marinus Hup in het Gruithuis. Als ik binnenkom, is hij in gesprek met twee dames en wijst zo nu en dan naar een van de pentekeningen aan de muur. In het Gruithuis aan de Krommesteeg – clubhuis van oudheidkundige vereniging Arent thoe Boecop – hangen zowel dit weekend als volgende week tijdens de Botterdagen de pentekeningen van Marinus Hup aan de muren. Maar niet alleen dat, ook een zelfgemaakte maquette is te zien en eigenhandig door hem gegraveerde glazen vazen zijn te bezichtigen.

Terwijl Marinus in gesprek is, loop ik langs de prachtige ronddraaiende maquette die in de hoek naast de potkachel staat opgesteld. Zelfs de Elburger kerktoren heeft een spits die eraf kan, zodat je je een voorstelling kunt maken van de stad van toen en nu. In de nis achter de maquette draait een prachtige glazen vaas op een klein draaiplateau in het rond, met daarop het wapen van Arent thoe Boecop gegraveerd. ‘Het is niet te koop, want er is met te veel liefde aan gewerkt’, vertelt Marinus me even later.

Het is de eerste keer dat Marinus zijn pentekeningen in het Gruithuis exposeert. Hij heeft er een dertigtal in verschillende maatvoeringen opgehangen of neergezet. Daarnaast heeft hij het zich tijdens de expositie gerieflijk gemaakt met een Senseo-apparaat binnen handbereik om de dorst te lessen en een prettige vouwstoel om zittend een glazen vaas te kunnen graveren. Met zijn graveerpen krast hij zorgvuldig en met vaste hand dunne lijntjes in het gladde ronde glas. De contouren van de Vischpoort worden gaandeweg steeds duidelijker.

Terwijl hij in zijn stoel zit en graveert, vertelt Marinus over zijn leven. Sinds een jaar of negen is Marinus suppoost van de Visafslag in Elburg. Hij is ingestapt op het moment dat de Visafslag een tekort aan suppoosten had. Toen hem werd gevraagd of hij zou willen meedoen, stond hij daar meteen welwillend tegenover. Omdat Marinus vanaf 1941 in Elburg woont, kan hij niet bogen op een grootvader met verhalen over barre tochten met botter of bons. Maar ook al liggen zijn wortels in  Amsterdam, toch voelt hij zich een echte Elburger en goed genoeg om als suppoost in de Visafslag bij tijden te verhalen over de palingkistjes en de ijsvisserij. Hij mag graag zijn rol als suppoost op zich nemen.

Intussen komen groepjes mensen het Gruithuis binnen, die vanwege de regionale Kunstroute langs de Krommesteeg wandelen. Hartelijk worden ze welkom geheten. Marinus turft nauwgezet de aantallen bezoekers. Een groepje vrouwen is enthousiast en wil graag wat kaarten van hem kopen. Een andere vrouw vraagt naar de prijs van een ingelijste pentekening waarop haar huis aan de Noorderwal is te zien. Marinus neemt de bezoekers mee naar een bijzonder boekwerk met oude handschriften en getekende prenten, en toont hen een plattegrond van de stad uit 1827. Rustig vertelt hij zijn verhaal en rekent ondertussen een zeer bescheiden prijs voor de gewilde pentekening.

Zodra het weer eventjes rustig is, vertelt Marinus hoe hij al heel jong heeft leren tekenen. Omdat hij vroeger weinig naar school is geweest, mocht hij tekenen, terwijl de klas moest leren schrijven. Als jongste kind was hij onopvallend en rustig, en zeker nooit op de voorgrond. Omdat zijn moeder veel ziek was en zijn vader van haar gescheiden was, moesten hij en zijn zussen zich vooral veel zelf redden. Zijn jeugd ligt gevoelig.

Maar het talent om te tekenen was al vroeg zichtbaar. Het werd zijn hobby om op latere leeftijd met name gebouwen en historische locaties in Elburg te tekenen met zwarte pen. Naast de verschillende beroepen die Marinus heeft gehad, was daar altijd weer die tekenpen om naar terug te kunnen pakken. Op een creatieve wijze kon hij zo de spanningen van zijn leven van zich af tekenen en hielp het hem om goed met de pressie van een moeizaam leven om te gaan.

Later komt hem dat goed van pas als ook zijn vrouw chronisch ziek wordt en hij een intensief leven als mantelzorger krijgt. Toch maakt hij ruimte vrij voor EHBO, de vrijwillige brandweer en de padvinderij. Nu zijn vrouw Lies onlangs is overleden, valt het hem niet mee om de draad zomaar weer op te pakken. Ondanks jarenlange ziekte en zorg rondom zijn vrouw, ervaart Marinus een gat vol van gemis sinds zij er niet meer is. De expositie in het oudste gebouw van Elburg is dan ook alleen al om die reden een welkome afleiding voor hem.

Tegen het einde van de middag stapt Elburger Henk van de Hoorn het Gruithuis binnen. Henk en Marinus blijken elkaar van vroeger te kennen en raken enthousiast met elkaar in gesprek. Als je dan samen zo eens terugblikt op zo’n expositiemiddag in het Gruithuis, dan kun je gerust stellen dat het een vruchtbare middag voor Marinus was, zowel in woord als in daad, waarna we om 17.00 uur allemaal weer onze eigen weg gaan. We hopen dat het succes van deze middag in de herhaling kan tijdens het Botterweekend, want dat gunnen we Marinus van harte.