ajax loader

Als je me wilt bezoeken, kun je me vinden aan de Havenkade. Ik ben het pareltje van Elburg.

Er was eens een Visafslag. Hij stond aan de haven van Elburg en keek, jaar in jaar uit, over het water. In de wintermaanden waren zijn deuren gesloten, maar in de zomer was dat anders: dan werden zijn deuren opengezet en was het gezellig binnen, omdat zijn vitrines weer gevuld waren met scheepsmodellen, waar mensen vanuit het hele land naar kwamen kijken.

Toeristen uit stad en ommeland vinden het zomers fijn om aan de haven in mijn schaduw te zitten.

De Visafslag vond het prachtig, al die mensen! Altijd als de sleutel weer in zijn slot werd gestoken en zijn deur werd geopend, voelde hij zich vanbinnen dankbaar. Als het aan hem lag, zou hij aan alle mensen willen vertellen hoe blij hij met ze was. Hij had ook al zoveel meegemaakt. Maar ja, een Visafslag kan nu eenmaal niet praten …

In de zomermaanden vullen mijn banken zich met toeristen, die geïnteresseerd zijn in het visserijverleden van Elburg.

Iedere dag in de zomermaanden zag hij weer andere mensen. Elke dag hoorde hij de verhalen van vroeger over de visserij. Ja, hij weet het allemaal nog goed: hoe burgemeester Jonckers in juni 1916 de Visafslag opende, hoe de Zuiderzee in 1956 werd drooggelegd en ingepolderd, zodat hij uiteindelijk overbodig werd. Dat was niet fijn: hoe hij in de jaren ’60 werd afgebroken en elders als schuur werd opgebouwd. Beter ging het, toen hij midden jaren ’80 weer teruggeplaatst werd aan de haven. Hij had mazzel dat hij een tweede kans had gekregen om aan de haven terug te mogen keren. Ja, dat waren nog eens mooie tijden!

Min of meer vanuit verbondenheid met het visserijverleden vertellen suppoosten ieder op hun eigen manier over Elburgs visserijverleden.

Elke zomer, in de maanden juli en augustus, wisselden suppoosten hun diensten af. Hij had er al heel wat zien komen en zien gaan. Wat is het toch bijzonder, dat met zo veel aandacht en inzet de verhalen worden doorgegeven over het visserijverleden in Elburg, dacht de Visafslag. Wat mooi hoe een ieder, die mij opent en sluit, dat elk op hun eigen manier doet! Sommige mensen zijn al van generatie op generatie verbonden met dat visserijverleden; anderen komen net kijken. Maar allemaal delen ze hun liefde voor mij.

In 2017 werd ik, Visafslag Elburg, bevorderd tot trouwlocatie.

Ik wil graag wat doen voor deze mensen, dacht de Visafslag. Want aan het begin van elk seizoen krijg ik altijd een grote schoonmaakbeurt of geven ze me een likje verf vanbinnen of vanbuiten, zodat ik weer een heel seizoen goed voor de dag kan komen. Ze vullen elk jaar opnieuw mijn vitrines met scheepsmodellen, kleden mij leuk aan, of ontvangen met regelmaat groepen mensen die in mij geïnteresseerd zijn. Ik ben er zo trots op dat ik afgelopen jaar ben bevorderd tot trouwlocatie! Het is mijn wens dat ik van zo’n happening dit jaar nog eens getuige mag zijn.

Suppoosten tijdens suppoostenavond 2016, die zich het voorgaande jaar voor mij, Visafslag Elburg, hebben ingezet.

Al die vrijwilligers! Ze onderhouden mijn afmijnklok, mijn zieënnetten, mijn touwen en kubben en mijn visnet. Ze zorgen voor verse rode poon in mijn zinken bak tijdens Botter- of andere visserijdagen. Hartelijk ontvangen ze toeristen en scholieren in mijn banken, gezinnen met kinderen of de zogenaamde ‘oudere jongeren’, en laten de wijzer van mijn afmijnklok met regelmaat draaien, zodat ‘ie geen kans krijgt om vast te roesten. De suppoosten zijn zo goed voor mij. Zij zijn goud waard; zo waardevol vind ik hen. Ik zou willen dat ik hen van harte kon aanspreken op hoe waardevol ik hen vind.

Dit ben ik: Museum Visafslag Elburg – klein historisch museum met een bijzonder verleden.

Zie mij eens staan, daar aan de haven! Zie eens hoe groen ik glim van trots! Kijk eens bij mij naar binnen, en zie welke schatten ik bevat. Ik ben antiek! Ik ben de Visafslag van Elburg. Ik weet dat ik dat niet aan mijzelf te danken heb, maar aan al die mensen die om mij heen staan; die mij een warm hart toedragen; die zich vrijwillig voor mij inzetten. Dat is niet vanzelfsprekend.

In de zomermaanden is iedereen bij mij welkom: welkom allemaal, luister goed naar mijn verhaal!

Dus als je mij ziet staan, en mijn deuren zijn geopend, kom dan binnen en voel de sfeer. Ga zitten in mijn bank en voel het verleden. Laat mijn wijzer draaien en druk op de knop, en weet dat we allemaal een puntje op de tijdlijn zijn. Jullie hebben mij als een feniks uit de as laten herrijzen, waardoor ik jullie allemaal al heb overleefd. Het is mij gegeven – dankzij jullie inzet. Mijn dank is onuitsprekelijk groot.

Het voltallige bestuur van Visafslag Elburg, met tussen hen in oud-burgervader Frans De Lange.

Omdat een Visafslag nu eenmaal niet kan praten, wil het bestuur van de Visafslag alle suppoosten hartelijk bedanken voor hun inzet van het afgelopen jaar. Geniet van deze gezellige avond en heb het goed. Drink een drankje en proef van de vis. Vier het leven zo op z’n tijd en weet dat je van waarde bent: als vrijwilliger en als mens. Daarom: gezondheid! Op een goed nieuw jaar in en om Visafslag Elburg.